"Vrienden zoek je zelf"
Pieter (16) woont samen met zijn echte zusje en nog drie andere pleegzusjes in een pleeggezin. Hij woont er
een jaar of 8. Voor die tijd is hij vier keer verhuisd en zijn vrienden kwijtgeraakt. Een gesprek over vrienden
zijn en vrienden maken.
Waarom ben je zo vaak verhuisd?
Ik heb tot mijn achtste of negende jaar thuis bij mijn vader en moeder gewoond. Daarna woonde ik ongeveer een half jaar bij mijn
oom en tante. In die tijd overleed mijn moeder. Van die tijd kan ik me heel weinig herinneren. Misschien omdat er toen zoveel gebeurde.
Van de tijd voordat mijn moeder overleed en ik thuis woonde, weet ik me veel meer te herinneren. Toch was ik toen jonger. Toen mijn
moeder gestorven was kon mijn vader niet voor mij en mijn zusje zorgen. Hij moest werken en alles. Dus toen ben ik weer voor korte
tijd verhuisd naar een ander pleeggezin. Daarna ben ik hier komen wonen. Mijn vrienden van toen zie ik nooit meer. Die raak je kwijt.
Hoe maak jij vrienden?
Ik heb weinig moeite met vrienden maken. Maar voor ik écht vrienden met iemand ben, kan wel twee jaar duren. Dat is anders dan
met familie. Je familie hoort gewoon bij je. Vrienden moet je zelf zoeken. Ik praat heel gemakkelijk met iedereen. Ook betrek ik vaak
anderen die niet populair zijn erbij. Het gaat mij gemakkelijk af om met mensen om te gaan.
Ik wil ook een beroep waar ik met mensen om kan gaan. Niet op een kantoor achter de computer. Ik werk nu in de horeca om iets bij
te verdienen. Dat bevalt me goed. Maar ik wil iets gaan doen in de beveiliging. Daarvoor moet je in conditie blijven door te sporten. Ik
houd van sporten.
En waarvan nog meer?
Ik houd van hip-hop en ook van hard-core muziek. Maar dat is meer als ik uit ga. Ik vind het wel belangrijk om bij een groep vrienden
te horen die dezelfde muziek goed vindt. Gothic vind ik veel te somber, te zwart. Ik zou bijvoorbeeld ook nooit naar Frans Bauer kunnen
luisteren. Mijn vrienden vinden dat ook niks.
Kennen je vrienden jouw achtergrond?
Niet al mijn vrienden weten dat ik pleegkind ben. Vaak vinden mensen mij zielig als ze het horen. Maar ik ben helemaal niet zielig.
Dus ik loop er niet mee te koop.
Je wilt niet op de foto en niet met je naam in de WAT?! Waarom eigenlijk niet?
Omdat ik dat zo opschepperig vind. Zo van ‘hier ben ik’. Ik wil wel meewerken aan het interview omdat andere jongeren misschien
iets aan mijn verhaal hebben.
Interview: Mar-Li
