"Mijn afscheid van Chantal"
Tien dagen ervóór zat ze nog in de buik van een mevrouw die wij niet kenden, warm en zacht. Nu lag ze in een glazen bakje, met
een pluizig truitje en een pluchen hond. Teentjes, en een mondje, een inimini-mensje. Ze heette Chantal. Ze rook naar baby, Zwitsal,
luier. Haar moeder had niets gemerkt van het kindje dat in haar buik groeide. Dacht dat ze vast niet goed genoeg voor haar kon zorgen.
En nu ging Chantal met ons mee naar huis. Voor een tijdje.
Drie maanden zou ze blijven. Dan zou ze verhuizen, geadopteerd worden door een nieuwe papa en mama. We legden haar in een
wagentje met gammele wielen en liepen met haar tussen de lentebomen en de honden. Ze ging mee op vakantie. Ik was gek op haar.
Uren rondjes lopen in de schaduw van de toiletgebouwen als ze huilde van de hitte. Ze herkende me.
Tussen de spijlen van de box door oefende ze het praten: ze blèrde keihard naar onze labrador die stiekem haar neusje kwam likken
als niemand keek. Ze schaterde naar mijn rode Elmo-knuffel. In de schaduw van de bomen vroeg een meisje of ze van míj was. ‘Ze is
van ons allemaal’, zei mijn moeder.
Natuurlijk liep alles anders. Drie maanden werden vier, vijf. Haar moeder kwam op bezoek. Ze leken op elkaar; toen wist ik het eigenlijk
al.
Na zes maanden is Chantal teruggegaan naar haar moeder. ‘Gelukkig’, herhaalde ik voor mezelf, heel vaak, en: dat ik zo blij voor
hen was. Op de laatste dag keek ik vanaf de fiets om toen ik naar school fietste. Mijn moeder stond voor het raam met mijn kleine lievelings-
bijna-zusje op haar arm; zwaaide met Chantals handje. De hele weg naar school heb ik keihard gehuild. Op school knuffelde
mijn beste vriendin me. En in plaats van naar de tekenles, gingen we naar een meertje in de buurt. Schreeuwen en huilen over het
water, dat hielp.
Het is nu drie jaar geleden. Inmiddels mis ik Chantal niet meer. Lief vind ik haar nog steeds. Ze komt soms op bezoek, met haar moeder.
Dan drinken we thee, kijken we foto’s. Ze rent door de tuin en praat iedereen ondersteboven. Dat ze bij ons woonde is ze natuurlijk
al lang vergeten. Inmiddels voelt ze ook niet meer als een zusje. Maar het is fijn om haar en haar moeder af en toe te zien, en te
zien hoe die twee het samen fantastisch redden.
Sterre
