"Joris Linssen vindt pleegzorg spannend"
De meeste mensen kennen Joris Linssen van ‘Taxi’ of het TV-programma ‘Hello Goodbye’ dat op Schiphol wordt opgenomen. Minder bekend is dat hij ook een radioprogramma presenteert (Casa Luna) en Nederlandstalige liedjes zingt. Maar wie weet dat hij pleegouder is? Dat zijn alleen de mensen die hem echt kennen. En na vandaag de lezers van de WAT?! natuurlijk.
Sinds een paar jaar zijn Joris en zijn vrouw Rebecca
pleegouders. De WAT?! kwam daar toevallig achter.
Op de websites over Linssen is er niets over te vinden.
Waarom eigenlijk niet?
Je gaat niet zeggen: ‘Moet je nou eens horen, ik ben
pleegouder’. Als mensen vragen hoeveel kinderen ik
heb, zeg ik soms ‘3 dochters’ en soms ‘2 dochters en
een pleegdochter’. Als ik de pleegdochter noem, moet
je het meteen gaan uitleggen. Daar heb ik niet altijd
zin in. Ik heb het wel eens in de taxi verteld. Dat doe ik
nooit meer want dan gaan ze mij interviewen. Ik praat
er wel veel over met collega’s. Een van de regisseurs
van ‘Taxi’ heeft 10 pleegkinderen gehad. Ze heeft een
keer een hele nacht over haar avonturen met die kinderen
verteld. Daarna wist ik het zeker: we doen het.
Hoezo?
We hebben elkaar, we hebben 2 dochters, leuk werk en een leuk huis.
We hebben alles. Het is allemaal zo netjes en gelukt. Het was te af.
Dat was ook wel saai. Ik vind het leuk om met veel mensen om de tafel
te zitten. Dat is veel levendiger. Mijn ouders zijn gescheiden en ik kom
uit een samengesteld gezin. Nieuwe mensen en vrienden erbij. Dat
was leuk. Feestelijk. We hadden ruimte in ons hart en huis en dachten:
Wat kunnen we daarmee doen? Nog een kind? Mijn vrouw is zelf
pleegkind geweest. Ik houd van mensen met een verhaal en vind het
leuk om wat mee te maken. Dus zijn we pleegouder geworden.
Hoe ging dat?
We deden een cursus van vier bijeenkomsten. En ze gingen uitzoeken
of we geen kinderlokkers waren en of onze kinderen het echt wel wilden.
Op die cursus deden ze erg hun best om het helemaal uit je
hoofd te praten. Er waren pleegouders die hun ervaringen kwamen
vertellen. Heftige verhalen: hun huis in brand gestoken, een moeder
ontsnapt uit een psychiatrische inrichting. Sommige mensen schrokken.
Wij vonden het steeds meer een uitdaging worden. Je moet niet denken
dat je het effe doet of dat ouders je dankbaar zullen zijn. We
dachten dat we met moeilijke situaties wel om zouden kunnen gaan.
Gaat dat wel samen: bekend zijn en pleegzorg?
En ben je wel genoeg thuis?
We hebben niet voor crisisopvang gekozen omdat er periodes zijn dat
ik er niet veel ben, in opnameweken bijvoorbeeld. Rebecca is er dan
wel. Maar er zijn ook periodes dat ik er heel veel ben, ook op uren
dat andere ouders er niet zijn. We doen veel samen als gezin. Lekker
naar het strand, samen op vakantie.
We hebben eerst een jongen in huis gehad. Hij zegt dat hij de eerste
twee dagen stiekem gekeken heeft of er geen verborgen camera’s hingen.
Maar ik weet niet zeker of dat een grapje is. Mensen vertellen het
wel sneller door, dus een geheime plaatsing is onhandig. Verder maakt
het niet zoveel uit. Zo bekend ben ik nou ook niet weer niet. Ze liggen
hier niet voor het huis in de bosjes.
Wat vonden je kinderen ervan?
We hebben twee dochters. Rosita is nu 10 en Lorena 12. Natuurlijk
wisten onze kinderen niet hoe het echt zou zijn. Het was hier een vrouwenhuishouden
en we dachten da een meisje van een jaar of twee
ouder dan Lorena het beste zou passen. Het werd een jongen van 17.
Hij kwam na één dag. We hadden een gesprek van drie kwartier en
toen moesten we ja of nee zeggen. Het leek hem en ons wel leuk. Hij
heeft een half jaar bij ons gewoond en ging daarna op kamers. Hij
komt nog we eens eten. De kinderen moesten wel wennen, maar als er
iemand is, dan is het gewoon zo en maken we het gezellig. Ik merk
dat mensen vaak denken dat je minder tijd voor je kinderen hebt als je
pleegouder bent. Dat idee heb ik niet. Er is juist extra aandacht voor
de kinderen in plaats van dat alles gewoon doorgaat.
Nu hebben jullie wel een ouder meisje in huis.
Ze is bijna 16. Ze woont hier nu 9 maanden. Zij is nu de oudste. Als
ouders zijn we opeens drie jaar verder. Voor haar ouders was het wennen
omdat wij niet islamitisch georiënteerd zijn. Wij geloven niet. Ik
heb er niks op tegen, maar ik ga niet op een islamitische manier
opvoeden. Ik zou niet weten hoe dat moet. Ik denk dat dat voor haar
ouders wel moeilijk is. Het is wel zo dat we geen varkensvlees eten bij
de hoofdmaaltijd. We koken vaak drie verschillende menu’s. Lorena is
vegetariër en Rosita lust niet zoveel. Daar maken we geen probleem
van.
Zijn er dingen die wel een probleem zijn?
Wij willen de kinderen vooral een gewoon leven geven. Niet de hele
dag over problemen praten, maar gewoon eerst leven. De pleegkinderen
moeten overal hun verhaal vertellen: aan de hulpverleners, op
school, aan de decaan, op een feestje. Thuis moeten ze gewoon kunnen
leven. Laat ze met rust. Als je samen leeft, komt er vanzelf wel
eens een dag dat je opeens per ongeluk een heel diep gesprek hebt.
Opeens als je aan het fietsen bent of de vuilniszakken buiten zet. We
willen ervoor zorgen dat iemand een kind is en geen patiënt wordt.
We gaan geen problemen maken of er de hele tijd over praten. Als
iemand boos is, ga ik niet overdenken waarom dat zo is en ingewikkeld
doen. Ik denk gewoon: die is boos.
Interview: Jolanda, Lukas en Fiet
