"Uit het leven van Lukas"
Woensdag 10 januari
Ik zit rustig op mijn kamer een beetje niks te doen,
ik luister wat muziek en msn wat. Ik hoor dat mijn
ouders op hun kamer zijn. Ik loop hun kamer in en
zeg voor de grap: “Sst mam, Marloes slaapt”. Niet
dat wij ooit een Marloes in huis gehad hebben
hoor. Maar het idee van een ‘mogelijk nieuw pleegkind’
speelt wel bij mij. Mijn moeder lacht. Ze weet
dat ik de leegstand zo langzamerhand wel zat ben.
Ik mis het wel. Een pleegkind dus. Het is toch wel
heel anders in huis zonder pleegkind. Veel rustiger.
Maar dat is ook niet altijd prettig. Ik krijg alle aandacht
en zo. En die wil ik helemaal niet altijd…
Als ik uit school kom, is het stil in huis. Geen kleintje
dat aan mijn benen gaat hangen en zegt:“Spelen? Ik heb je zo gemist!”. Of lekker bij me op
schoot kruipt als we wat zitten te drinken. Ik heb
altijd al gezegd dat ik een zusje wilde, maar het is
nooit gekomen. Dat heb je als je zelf een nakomertje
bent. Ik heb alleen 2 grote zussen. Maar gelukkig
krijg ik wel af en toe een pleegzusje. Dat vind
ik hartstikke leuk. Ze blijven nooit lang. Dat weet ik
en dat is ook best. Tegen de tijd dat ik ze zat ben,
gaan ze naar een ander adres. Dat heb je met
crisisopvang. Wat dat betreft zijn we echt een
crisisgezin. De uitdaging van “wat zullen we nu
voor pleegkind krijgen?” vinden we erg leuk.
Zondag 14 januari
Morgen gaat mijn moeder de pleegzorg bellen.
Mijn ouders vinden dat we er wel weer klaar voor
zijn. Ik was dat allang, maar ze zijn een beetje
voorzichtig. Als er een pleegkindje weg is, willen ze
eerst het
huis weer opruimen en een weekendje
weg. Even een tijdje rust en dan kan ie weer. Voor
mij hoeft dat niet. Maar ja, zij bepalen dat.
Maandag 15 januari
Het is eindelijk zover. Straks gaat mijn moeder de
pleegzorg bellen. Ik heb de eerste twee uur vrij,
maar ze belt pas als ik weg ben. Het kan natuurlijk
wel een tijdje duren. Ze weten daar niet eens dat er
weer pleegkinderen bij ons geplaatst kunnen worden.
Ik ben benieuwd…
Ik kom net uit school en de pleegzorg belt! Mijn
moeder had vanmorgen gebeld dat we weer vrij
zijn. En ’s middags krijgen we al een telefoontje
van een pleegzorgwerker: “Ik bel voor een plaatsing”.
Mijn moeder dacht nog dat ze nog wat
extra informatie wilden hebben, maar het blijkt nu
alweer om de plaatsing van een pleegkindje te
gaan! Woow. Zo snel had ik nou ook weer niet
verwacht. Een heel klein babytje dit keer. Ze komt
woensdag. Het is een geheime plaatsing. Ik wilde
het meteen op het WAT?!-forum vertellen, maar ik
mag er niks over schrijven. Dat is wel lastig. Bij wie
kan ik dan wel mijn verhaal kwijt?
Lukas Coenraats.
