"Uit het leven van Annet"
Als ik bij iemand anders eet, valt me
altijd op dat het eten bij ons thuis
heel anders gaat. Mijn vriendinnen
zeggen dat het bij ons aan tafel altijd
gezellig is. Daar verbaas ik me wel over
want dat idee heb ik helemaal niet. Het is bij
ons een beestenboel. Mijn vader zegt altijd dat
hij een paar zwijnen in huis heeft. Dat ben ik
wel met hem eens. Wie die zwijnen zijn? Ik heb
twee zusjes (van 16 en 10), een broertje van 12 en
drie pleegbroertjes (van 13, 9 en 7). We doen aan
crisisopvang, maar mijn middelste broertje woont al
vijf jaar bij ons. Bij ons aan tafel: dat is pas crisis!
Het eten begint met bellen met een koperen bel. Die
hoor je door de hele straat. Zodat iedereen kan
weten dat we gaan eten. Vijf minuten later zit bijna
iedereen aan tafel. Vaak is er dan nog iemand weg
of te laat.
Voor het eten gaan we bidden. Daarna wordt het
eten opgeschept. Vaak wordt er al gezeurd over het
eten. Bijvoorbeeld dat anderen veel te veel krijgen of
juist te weinig. Verder wordt er veel door elkaar
gepraat en geschreeuwd. De verhalen gaan vaak
over school en vriendjes of vriendinnetjes waarmee
ze hebben gespeeld. Als je teveel praat en niet eet,
wordt er een spreekverbod opgelegd. Dan mag je
pas weer praten wanneer je bord leeg is. Vaak zijn
er broertjes of zusjes aan het knoeien. Geregeld valt
er een beker drinken om.
Het duurt ook altijd heel lang voordat we eindelijk
aan het toetje beginnen. Vaak zijn er kinderen die
hun bord nog niet leeg hebben. Als ongeveer iedereen
klaar is beginnen we aan het toetje. Eerst moet
dan de tafel worden leeg geruimd. Vaak wordt er
daarvoor iemand worden aangewezen. Tijdens het
toetje is het stiller. Iedereen vindt het toetje lekker.
Alleen niet als het warme vla is of iets dergelijks. Dan
wordt er vaak gezeurd over klontjes.
Na het toetje gaan we bijbel lezen en danken. Het
eten is dan nog niet afgelopen volgens mijn moeder.
Zij zegt: als je hebt gegeten moet je ook helpen met
de afwas. Vaak probeert er iemand de afwas te ontlopen
door naar de wc te gaan of languit op de stoelen
te gaan liggen die onder de tafel geschoven zijn.
Dat mislukt vaak want ze worden betrapt. Niet door
mijn ouders, maar door ons. Daar letten we zelf wel
op, dat iedereen meehelpt.
Wanneer alles weer in de kast ligt, is bij ons het eten
afgelopen. Dan ben ik hard aan rust toe.
Annet van der Es.
