"Lief dagboek"
Dalysha en Charelle wonen in hetzelfde gezin. Dalysha als
pleegkind, Charelle bij haar ouders. Zij houden allebei een
dagboek bij. Normaal mag niemand dat lezen. Voor de lezers van de WAT?! maken ze voor één keer uitzondering. Op voorwaarde
dat ze zich Dalysha en Charelle mogen noemen; niet hun
echte namen. Lees hun belevenissen op 10 en 17 oktober.
Dalysha
Woensdag, 10 oktober 2007
Lief Dagboek,
Vandaag was het een niet zo’n hele bijzondere dag. Wat is er
gebeurd? De normale dingen: naar school, kerk, en ach ja mijn ‘vriendin’ is weer langs geweest! Eerst ‘n gesprek met mij en daarna
nam ze mijn pleegbroertje mee voor de maandelijkse bezoekregeling.
Maar gelukkig lag hij al in bed toen ik thuis kwam! Maar goed, over
dat gesprek.
Ik snap dat mens niet, met alle respect, ze weet gewoon geen houding
tegen over mij te nemen. Ze doet alsof ik een klein kind ben van 12 of
zo!! Ik bedoel Caroline heeft haar toch al alles verteld wat dwars zit
en wat aan de hand is!! Waarom vraagt ze me dan nog zo uit?! Zo
van “Goh, hoe gaat het?” en “Zit je wat dwars?” Ram op zo’n poeslieve
toon! Kom op zeg! Behandel me naar mijn leeftijd en come to he
point!! Zeg gewoon, “Ja, Caroline heeft gezegd dat het de laatste tijd
niet zo botert tussen jou en haar, hoe komt dat?” Kijk zoiets heb ik
veel liever dan dat eeuwige gezeik er om heen! Maar dat schijnt niet
echt door te dringen in die bol van dr! Erg frustrerend! Maar goed, ik
heb gewoon mooi weer gespeeld alsof er niks aan de hand was, wel
heel sarcastisch mja, het zal me een rotzorg zijn! Wat doen die gasten
nou voor je? Ze bepalen dingen over je, terwijl ze je niet eens kennen!
Ik bedoel maar, hoe vaak komen ze hier nou over de vloer, misschien
5x per jaar! Het is gewoon niet te begrijpen!! Mja, ik ben altijd blij als
we voor de tweede keer de hand schudden, dat is een vooruitzicht dat
ik geen last meer van haar heb de eerste 2 à 3 maanden!
Maar ik ga maar eens slapen want ik merk dat ik, alleen al door dit
op te schrijven, super pissig word
!
Slaap lekker, xxx Mij
Zondag, 14 oktober 2007
Lief Dagboek,
WAT DOE IK HIER NOG?? Mijn God zeg! Wat kunnen die mensen
zeuren! Ik kom net van papa af. Ben al vanaf vrijdag bij hem geweest!
Het was echt mega gezellig, en nu kom je thuis en wat is hun eerste
reactie? “En al weer geld uitgegeven?” Waarop ik zeg “Nee, dat heb ik gekregen.” Krijg ik me toch een preek! Dat het niet kan, en dat het
niet fair is!! Ik denk wat heb ik nu aan mijn fiets hangen. Ik bedoel,
waarom zou papa mij niks mogen geven? Waar slaat dat op? Tuurlijk,
het is misschien niet leuk voor Charelle dat ik wat krijg en zij niet, maar
ja.. zij heeft haar ouders toch? Ik bedoel wat is er mooier dan dat? En
daarbij niet om medelijden voor mezelf te kweken, maar ik zit hier ook
niet voor niets! Ik bedoel, zij krijgt haar hele leven al de dingen die ze
nodig heeft! De primaire dingen althans! Nou, mag ik ook eens???
Sowieso, waarom kunnen ze niet gewoon blij voor me zijn, dat het nu
wel goed gaat tussen papa en mij? Waarom laten zij mij me weer rot
voelen als ik thuis kom??! Ik begrijp er echt de ballen van! Ik verlang
zo terug naar papa, ik had het er echt naar mijn zin. Maar weet je
dagboek, wat het is? Als ik terug naar hem ga, en weer bij hem ga
wonen… het heeft geen zin! Het spelletje zal weer opnieuw beginnen!
* zucht * als ik daar aan denk…zakt de grond me onder mijn voeten
weg.. hoe lang moet ik nog hier blijven… konden ze me maar begrijpen,
konden ze het maar eens zien vanuit mijn perspectief… Hopelijk
zouden ze me dan wat beter begrijpen. En ook hun reactie daarop
aanpassen. Mja…of dat ooit zal gebeuren, ik ben bang van niet! Weet
je wat ik me nou zo aan het bedenken ben.. want nou als ik gewoon
had gezegd dat ik het zelf gekocht had.. oké, ik zou dan gelogen hebben
waar ze misschien dan toch nog achter zijn gekomen! Maar ja
dan had ik me deze ellende wel bespaard….Jah dagboek, wanneer
doe je ‘t goed??? Dat is DE vraag!!
Maar, ik ga weer eens naar onder.. anders lopen ze daar dadelijk
weer over te zeuren..! Tjah, de komende tijd zal ik ma doen wat van
me verwacht wordt….ik denk dat die oplossing momenteel de beste zal
zijn.
Dikke Kus, Mij
Charelle
Woensdag 10 oktober 2007
Lieve Elisabeth,
Ik was vandaag al om 5 uur op. Geen wonder, vlinders in mijn buik
van die nieuwe jongen op school. Hij is super leuk. Maar ja op school
heb ik niet erg veel mee gemaakt alleen nog een 8 terug gekregen van
scheikunde. Gelukkig hoefde ik vandaag eens niet te werken dus was
ik de hele middag thuis. Dus ik kom in alle rust thuis en gooi mijn spullen
op de gang neer zoals altijd. Er hing een soort gespannen sfeer in
huis. Ik wist wel dat er een gesprek was geweest met de pleegzorgwerkster
maar ik had geen notie van de zaak wat er zich van tevoren
had afgespeeld. Dalysha was al aan het werk dus haar aanwezigheid
heb ik al helemaal niet meer kunnen meemaken. Mijn vader zat weer
eens zoals altijd achter zijn computer te kijken wat de mogelijkheden
waren voor een nieuw pleegkind “zucht”. Iedereen was weg: mijn
pleegbroertje naar de bezoekregeling en de rest? Ik had geen idee;
mijn ouders vonden mijn aanwezigheid niet erg belangrijk. Na wat
woordwisselingen tussen mijn moeder en vader wist ik op te vangen
dat er wat goed mis was geweest die middag. Ik ging boven huiswerk
maken. In tussen hoorde ik de discussie tussen mijn vader en moeder
tot boven. Jammer genoeg, want ik dacht er eigenlijk vanaf te zijn.
Even naar beneden wat drinken gehaald. Daar was het een drukte,
niet normaal! Mijn pleegbroertje was thuis, heel luidruchtig aan het
spelen. En mijn zusje zoals wel vaker aan het krijsen. Nou ja Dalysha
kwam thuis, natuurlijk met een lang gezicht, geen idee wat ik er eigenlijk
mee moest. Had ik mijn moed bij elkaar gespaard en haar toch
maar aangesproken. Ik kreeg me toch een heleboel boosheid over me
heen. “Het is niet eerlijk!” en “Ze moet zich toch maar eens met haar
eigen leven bemoeien en niet met dat van mij!” Helaas voor haar kon
ik niet meer dan haar aanhoren en na ons gesprek ben ik naar beneden
gegaan. Maar Elisabeth als alles eens zou lopen zoals ik het wou,
was het ook niet meer leuk, mijn leven.
Liefs, Charelle
14 oktober 2007
Lieve Elisabeth,
Vanochtend keek ik er al tegen op, Dalysha zou weer thuis komen.
Nou ja niet dat ik wat tegen haar heb of zo maar ik vind het gewoon
jammer als ze super actief is tegen iedereen super lief en aardig doet.
Ik had er niet op gerekend dat ik nog wat extra werk thuis moest doen
maar dat was voor de rest niet zo’n heel groot probleem. Alles opgeruimd
en schoongemaakt. Dalysha kwam later als verwacht thuis, niet
dat dit niet vaker voorkomt of zo, maar ja ze kwam met wel meer als
20 zakken kleding thuis. (Nou ja misschien een beetje overdreven)
Maar ik kreeg op een of andere manier een heel raar gevoel erbij.
Mijn ouders flipten tegen haar uit en eigenlijk had ik niet erg veel zin
om er bij te blijven zitten want, anders kreeg ik misschien ook nog wel
problemen ergens. En natuurlijk had ik daar geen zin in. Maar ja uit
beleefdheid bleef ik maar zitten en naar een 15 minuten geruzie was
ik het zo zat dat ik maar naar “bed” ben gegaan. Uiteindelijk bedacht
ik mezelf dat, dat gevoel wat ik had jalousie was en ik er niet erg
veel aan kon doen. Ergens begreep ik mijn ouders wel.
Conclusies kunnen soms niet altijd even leuk zijn zoals nu wel is
gebleken.
Liefs, Charelle
