"Uit het leven van Jonna"
Vandaag kwamen er twee
kinderen bij mij thuis voor een
noodbed. Ze zullen dit weekend
blijven. Het zijn een meisje van
zeven jaar en haar jongere
broertje van anderhalf. Toen we
werden gebeld dat ze zouden
komen was het rond een uur of
zeven; we waren net klaar met
eten. Ik ging samen met mijn
moeder snel de bedden klaarmaken
en de kinderstoel naar
beneden brengen.
Om kwart over acht ging de
deurbel. Toen ze de woonkamer
binnenkwamen zag ik dat ze niet
zoals normaal alleen door jeugdzorgwerkers
werden gebracht;
er was ook een agent bij. Ze
vertelden ons dat ze rechtstreeks
van het politiebureau kwamen.
Ik vroeg wat ze wilden drinken.
Ze antwoordden dat ze koffie
wilden, zwart. Ik vroeg het meisje,
Marissa, ook wat ze wilde
drinken, maar ze hoefde niks.
Dat liet ze enkel merken door
wat met haar hoofd te schudden.
Marissa zat verlegen naar haar
voeten te kijken terwijl ze zich in
de hoek van de bank duwde.
Ik ging in de hoek van de kamer
op de grond zitten. Ik probeerde
haar wat meer op haar gemak te
stellen door met haar te spelen.
Van wat de agent allemaal zei,
begreep ze waarschijnlijk toch
niet veel en de rest was te druk
bezig met haar broertje. Die probeerde
tussen alle benen door
rond te waggelen.
Die hoek is onze speelhoek. Hier
zetten we dozen en boxen neer
met speelgoed dat leuk is voor
de leeftijd van de kinderen die
komen. Marissa ging op haar
knieën naast me zitten maar
deed verder nog niks. Ik ging
onverstoorbaar verder en pakte
de twee ´baby-borns´ die van
mij en mijn zusje waren toen we
kleiner waren. Ik begon met een
van de poppen te spelen. Na
een paar minuten toekijken en
zonder een woord te zeggen
begon ze mee te doen. Tegen de
tijd dat ze naar bed moest wou
ze niet eens meer stoppen…
Jonna Boerkamp
