"Van sopi’kabritu (geitensoep) naar snert (erwtensoep)"
Owen schreef na zijn ziekte een rap over zijn ervaringen. Deze is hier in zijn geheel te lezen!
Tot zijn 12de woonde Owen op het Caribische eiland Bonaire,
een van de Nederlandse Antillen. Toen werd hij heel erg ziek.
Het bleek dat hij botkanker had.
Het ziekenhuis op Bonaire was te klein om hem te behandelen
en daarom kwam Owen in 2008 naar Nederland. In het ziekenhuis
van Leiden werd hij geopereerd. Met zijn gezondheid gaat
het nu gelukkig heel goed. Owen woont nu in het gezin van Els
en Johan, samen met zijn pleegbroers Jeroen en Martijn.
Op een zaterdagmiddag worden we verwelkomd
door Owen, pleegmoeder Els en pleegbroers Jeroen
en Martijn. Ook de tekkel is van de partij en springt
enthousiast om ons heen. Owen heeft speciaal
voor ons een lekkere chocoladecake gebakken.
Centraal in het gesprek vandaag staat de rap.
Owen zegt erover: ‘Ik heb de tekst vorig jaar rond kerst in een uur
geschreven. Eigenlijk verveelde ik me en het kwam in één keer op
papier. Mijn pleegmoeder vond het speciaal en heeft daarom de
tekst naar de WAT?!-redactie gemaild.’
Een onmogelijke keus
‘Toen ik 12 was, kwam ik naar Nederland voor de behandeling van
mijn ziekte. Mijn moeder was ertegen. Zij had de hulp van een
paragnost ingeroepen. Ik vond dat allemaal erg vaag en wilde
liever door echte dokters worden geholpen. Uiteindelijk heeft
de rechter beslist dat ik geopereerd moest worden, omdat mijn
moeder geen toestemming wilde geven. Mijn moeder wilde ook
niet naar de rechter. Zij zei: “God is mijn enige rechter.” ‘
En hoe ging het toen verder?
Owen: ‘Het was heel erg moeilijk.
Ik was ziek en moest kiezen tussen mijn moeder en de dokter.
Daarom was het wel goed dat de rechter de beslissing heeft
genomen. Na de rechterlijke uitspraak kwam ik één dag in een
crisispleeggezin. Daarna lag ik een tijd in het ziekenhuis en toen
kwam ik bij Els en Johan wonen. Mijn moeder is teruggegaan
naar Bonaire. Het was de bedoeling dat ik hier zes weken zou
blijven en daarna naar een ander pleeggezin zou gaan. Dat
lukte niet. Toen kon ik in een gezin gaan wonen met achttien
andere kinderen, van twee tot negentien jaar oud. Dat zag ik
niet zo zitten. Zoveel broertjes en zusjes...Ik was heel blij dat ik
uiteindelijk bij Els en Johan kon blijven. Ik heb wel eens ruzie
met mijn pleegbroers, maar dat hoort er een beetje bij. Ik heb
eigenlijk alleen maar goede ervaringen met de pleegzorg.’
Trots
Toen duidelijk werd dat Owen in hun gezin bleef, stuurden Els
en Johan een kaartje naar familie en vrienden. Op de voorkant
een foto van Owen met zijn nieuwe familie, nadat zij de
nieuwjaarsduik hebben genomen in de Noordzee.
Op de binnenkant staat: Van Sopi’s kabritu (geitensoep) naar snert
(erwtensoep) lijkt een grote stap.
Owen heeft alle verschillen weten te overbruggen en heeft ons
daarmee laten zien dat er eigenlijk helemaal geen verschillen zijn.
Wij zijn er daarom trots op om te kunnen meedelen dat Owen bij
ons gaat ‘groot groeien’.
Hoe is nu het contact met zijn ouders?
Owen: ’Mijn vader belt
elke zondag sinds een half jaar. Hij was in februari in Nederland
en ik vond het leuk om hem weer te zien. Met mijn halfbroer en
halfzus op Bonaire heb ik sinds kort contact via MSN en de webcam.
Ik heb nu geen contact met mijn moeder.’
Gevaarlijke sporten
Owen laat een plakboek zien dat Els maakte over de tijd dat hij
in het ziekenhuis lag. Hij vertelt erbij: ‘Het was een heel zware
tijd. Ik was ook misselijk door de medicijnen en moest een paar
keer per dag overgeven. Door de medicijnen raakte ik ook al mijn
haar een poos kwijt.’ Owen rent de trap op om de röntgenfoto te
halen van zijn arm. Hierop kun je goed zien dat er een deel van
zijn bot is vervangen door metaal. Hij heeft geen pijn meer aan
zijn arm, maar moet nog wel voorzichtig zijn met sporten. ‘Het
liefst wil ik gewoon zijn, als andere kinderen. Meedoen met alles.
Juist gevaarlijke sporten zoals wind- en kitesurfen vind ik leuk.
Nu doe ik aan fitness en zwemmen. Afgelopen winter heb ik
geschaatst. Dat wilde ik heel graag en
gelukkig mocht het van de dokter.’
Owen wil in Nederland blijven wonen. ‘Ik wil niet terug naar
Bonaire, alleen voor vakantie. Ik vond het er saai, altijd maar
hetzelfde weer: elke dag 32 graden. En er is zo weinig te doen.’
Wij moeten lachen… Het lijkt een droom op zo’n mooi zonnig
eiland te wonen! Owen wil hier graag zijn school afmaken,
hij zit in de tweede klas van VMBO-t. We vragen naar Owens’
toekomstdroom. Daarover heeft hij nog geen vast idee.
Els zegt dat Owen graag rijk wil worden en Owen knikt, lacht
en zegt dat hij ooit graag in een Audi wil rijden….
En hoe zal het verder met zijn rap gaan? ‘Ik zit op gitaarles
en een leraar zou me in contact brengen met Pieta, dat is een
rapper hier in Gouda. Hij kan misschien muziek maken bij
mijn rap. Dat zou ik wel leuk vinden.’
Interview: Derk en Zandrea
Tekst: Anna Kroon
© Mobiel, Zwolle
