Mama nummer vijf
Ik kijk je aan,
en zit ver bij je vandaan.
Lachen doe ik niet,
ook niet als ik een snoepje zie.
Mama nummer vijf,
ik denk niet dat ik blijf.
Je geeft mij eten,
maar ik wil niets van je weten.
Ook al val ik op de grond,
er komt geen geluid uit mijn mond.
Mama nummer vijf,
Ik denk niet dat ik blijf.
Zachtjes klinkt jouw stem,
lieve woordjes waaraan ik wen.
Eigenlijk is het best fijn
om bij jou te zijn.
Mama nummer vijf,
misschien dat ik blijf.
Wanneer mijn ogen vertellen over mijn verdriet,
ben jij het die het ziet.
Je kust me op mijn wang,
ik ben dan niet meer bang.
Mama nummer vijf,
IK BLIJF !
Marian Boes ©
